18/09/2006

Ну і тыдзень жа выдаўся... Шэсьць дзён унівэру запар пасьля такога доўгага і прыемнага лета здольна вытрымаць ня кожная асоба. Аднак я  мужна выстаяў у няроўнай бойцы адзін на адзін з транзыстарамі!

Крыху павячэраў�?ы дома, выходжу і іду ў цэнтар, адпачыць зь сябрамі. Паблукаў�?ы крыху па горадзе ў по�?уках знаёмых, недзе а дзевятай выходжу да аднаго з найпрыгажэй�?ых куткоў Беларусі (апрэч Нацыянальнае Бібліятэкі, вядома) - фантану "Салют Перамогі" ля, зноўку ж, бібліятэкі, гэтым разам, імя дарагога Ўладзімера Ільліча. Ба, знаёмыя ўсё твары! Прывітаньне, сябры!

Падыходжу. Вітаюся. І тут заўважаю ў натоўпе з розных бакоў некалькі знаёмых па былых залётах "супрацоўнічкаў". Там жа стаяць пафарбаваныя ў белы й блякітны колеры ўазік (1492 ГС), і чорны мікрааўтобус Фальксваген (7453 ЕР) зь мяккімі скуранымі сядзеньнямі. Умомант распачынаю сэмінар "Мент і ГБ�?нік: 10 адрозьненьняў, але ж адзіная гнілая сутнасьць" з паказваньнем пальцамі на знаёмых міліцыянтаў і ўсьме�?камі ўбок гэб'я. Тыя ж пачынаюць падыходзіць і браць нас у �?чыльнае кола.

У той жа момант, узгадаў�?ы пра нявыключаны імбрык на пліце, разварочваюся і іду ў напрамку дома. Не тут-та было! Ад іх аддзяляюцца двое і крочаць усьлед. Падыходзяць. Адыходжу. Падыходзяць. Адыходжу. Падыходзяць. Адыходжу. Падыходзяць. Стаміўся. Чакаю. Пады�?лі. Як высьветлілася, спадары ёсьць супрацоўнікамі міліцыі, адзін нават камандзір роты. Алейнік Сяргей Міхайлавіч. Нават пасьведчаньне паказаў. Мен�? чым праз пяць хвілін пасьля пер�?ае просьбы. У цывільным. Як і ягоны паплечнік. Чалавек, значна стомлены жыцьцём, з мя�?камі пад вачыма такога памеру, �?то можна ўвесь на�? невялічкі залаты запас схаваць. У кожны мех па запасе. І я�?чэ для валюты мейсца застанецца. Кім ён там працуе, цікава?  Няўжо драгтэстэрам?

       - Малады чалавек, Вы затрыманы для высьвятленьня асобы.

       - Вось мой па�?парт, ня трэ мяне затрымліваць.

       - У нас тут мабільны тэлефон скралі, пройдземце да кіраўніцтва.

       - Вы ж камандзір цэлае роты, няўжо ў Вас кіраўніцтва ёсьць?

       - [уздыхае] Ёсьць.

       Сядаем ува ўазік, едзем у 3-і РУУС на вул. Кірава. Кіроўца паліць.

       - Не паліце, калі ласка.

       - Вельмі разумны? Будзе�? мне ўказываць, �?то рабіць?

       - Можна, я гэтаксама паліць пачну?

       - Ні ў якім разе.

Па дарозе міліцыянты выбягаюць, хапаюць нейкага п'янога маладзёна, які ледзь на нагох трымаецца, саджаюць да мяне на калені, бо боль�? мейсца ў ма�?ыне няма. Непрыемна.

Даехалі. Па прыезьдзе з п'яніцай разьбіраюцца даволі хутка, папярэджваюць згодна з 31м арт. і адпускаюць. Ён з заметнымі цяжкасьцямі знаходзіць выйсьце з памя�?каньня і, ледзь вару�?ыся, накіроўваецца прэч. Мяне ж праз некаторы час заводзяць у пакой і перапісваюць дадзеныя. У пакоі знаходзяцца два міліцыянты ў форме і з бэйджамі - маёр аддзелу прафіляктыкі Андрэй Гяоргіевіч Краўчанка і лейтэнант Паўлі�?чанка Сяргей Міхайлавіч. Апрэч іх, пару асоб у спартовых строях, якія адварочваюцца пры спробах заглянуць у вочы, пару дзеўчын непрыемнае наружнасьці, падобныя да путан, і мент у цывільным, якога клікалі Вікторам (націск на перадапо�?нім складзе).

Дастаю паперку і пачынаю перапісваць інфармацыю на бэйджах. Маёр злуецца:

       - Наво�?та? Хоча�? даведацца, як мяне клічуць?

       - Не.

       - А �?то ты пі�?а�?, маё прозьві�?ча?

       - Не.

       - Пакажы.

Паказваю.

       - Ну, маё прозьві�?ча запісаў. Наво�?та?

       - Вы яго �?то, купілі? Ці Вас аднога Краўчанкам клічуць? Дый наогул, чаму мяне затрымалі? Мне пра нейкі скрадзены тэлефон казалі...

       - Насамрэч на тым мейсцы скралі мабільны тэлефон. Нават не адзін. Вы вельмі падобны на злачынцу.

       - Добра, давайце гутарыць пра тэлефоны.

 Маёр жа пачаў займацца патрыятычным выхаваньнем. Некалькі хвілінаў разважаў аб неабходнасьці служыць у войску, спрачаўся зь нейкім маладым пацыфістам аб неабходнасьці існаваньня арміі і дапытваўся ў аднаго непрацоўнага, ці хоча ён ісьці ў войска. Субтыльненькі ж лейтэнант Паўлі�?чанка з падвізгваньнем распавядаў пра дзедаў�?чыну і як там "дубасіць, дубасіць вас будуць". Нацярпеўся, відаць...

Нарэ�?це мне гэта надакучыла і я спытаў, як зьвязана патрыятычнае выхаваньне з крадзяжом мабільнікаў. "Наўпрост!", атрымаў адказ ад маёра.

       - І ўсё ж такі давайце непасрэдна да мабільніку пяройдзем, мяне справы дома чакаюць. Калі затрымалі, давайце пратакол, павестка, краты.

       - Вас не затрымлівалі, а запрасілі.

       - Перапра�?айце. так мяне не затрымлівалі?

       - Так.

Забіраю па�?парт, паднімаюся і выходжу з пакою. Да дому дабраўся без прыгод.

 Зьміцер Жалезьнічэнка